Nu even niet!

Main Image

 

Mama, mam, mama en zo ging het de hele dag door. Ik had geen moment meer voor mezelf. Steeds was er wel weer iets. Iets praktisch, ik moet plassen, of ik heb zo'n dorst. Maar vooral, kom eens kijken, kom nou eens mee spelen, je moet mee Duplo bouwen. En ik kom nergens meer aan toe. Niet aan de was, niet aan de vaatwasser leegruimen. Zelfs op de WC was ik niet veilig.

 

Over het algemeen (op slechte dagen) gebeurde er twee dingen. Eén ik raakte geïrriteerd en riep heel duidelijk dat ze toch echt eens zelf moeten leren spelen. Twee, ik ging vol tegenzin meespelen. Tot het moment dat ik het geoorloofd vond om weer op te staan en weer mijn eigen ding te gaan doen. Als ik echt heel kritisch naar mezelf kijk, werd ik vooral geroepen op de momenten dat ik 'eventjes' op mijn telefoon keek. Eigenlijk had ik dus helemaal geen zin om de was te doen en de vaatwasser leeg te ruimen. Ook op de WC, je raadt het al: de uitgelezen kans om mijn telefoon even te checken. Ook ik was dus op zoek naar afleiding, maar ik zoek dat niet meer in spel. Nee, wij volwassenen hebben tegenwoordig telefoons, de televisie en zelfs ons werk ;-)

 

De oplossing voor 'dit probleem' was dus veel simpeler dan ik ooit had durven te vermoeden. Het was voor mij opeens glashelder wat mijn kinderen mij eigenlijk duidelijk wilde maken. Ik besloot om ook te gaan spelen. En dan geen spelletjes op je telefoon, nee echt spelen. Helemaal opgaan in iets zoals kinderen dat zo goed kunnen. Op het begin was het best onwennig en gek. Nu verlies ik mezelf soms ook helemaal in het spel net als mijn kindjes. Ik ga ook tekenen, kleuren of schrijven. Het hoeft niet mooi te zijn of goed, als ik maar speel. Ook dat is even wennen, iets doen zonder je bezig te houden met het resultaat.

 

Gek genoeg, als ik me met dit soort dingen bezighoud, word ik bijna nooit geroepen. En nu hoor ik je denken: En die was en vaatwasser dan, dat moet toch ook gebeuren? Ja, dat moet zeker ook gebeuren. Als ik 10 minuten volop aandacht speel ben, heb ik/krijg ik daar daarna alle tijd voor. Het belangrijkste heb ik (ook in de ogen van de kinderen) tenslotte al gedaan. Dus als je kind jou steeds roept, vraag je dan eens af waar jouw kind je vanaf aan het houden is. En of waar je steeds zo druk mee bezig bent, ook echt belangrijk is.

comments powered by Disqus