Waarom heel braaf ook gevaarlijk kan zijn.

Main Image

Mijn dochter is ontzettend braaf en als ik dat van haar zie, zie ik mezelf terug, Ze corrigeert de kinderen uit de klas en doet bijna nooit iets wat niet mag. Als klein meisje was ik ook zó braaf. Ik durfde niet te spieken. Ik wilde dat iedereen zich aan de regels hield en als iemand dat niet deed, werd hij of zij daar zeker door mij op aangesproken. 'Ohoh, dat mag niet.'

 

De pubertijd? Die heb ik bijna niet gehad. In ieder geval niet in de zin van tegen mijn ouders of leraren ingaan. Het zal vast ontzettend fijn en rustig zijn geweest voor mijn omgeving, maar niet voor mij! Ik kan je met zekerheid zeggen: ik heb echt iets belangrijks gemist. Door je als kind af te zetten tegen alles en iedereen, dingen te doen die niet zo horen, kattenkwaad uit te halen, dat is voor jou de belangrijkste manier om erachter te komen wie je echt bent. Dus niet, wie je hoort te zijn van je omgeving.

 

Kinderen hebben nog niet ontwikkeld dat ze inzien wat de gevolgen van hun acties zijn, dat komt pas als later als je volwassen bent. Met andere woorden, als je een kind (of puber) bent, kun je heerlijk onbezonnen in het avontuur aangaan. Dat is zelfs de bedoeling! Soms kom je erachter dat het niet zo slim was, maar je hebt het in ieder geval ZELF uitgeprobeerd. Ik moest er op veel latere leeftijd nog achter komen wie ik nou eigenlijk was en waar ik voor stond. Dat valt niet mee omdat je als volwassene van al je acties WEL de gevolgen overziet.

 

Wat gun ik het ieder kind (en ouder) om de regels te breken, niet te luisteren en ontzettend hard te puberen. Wat was ik blij toen mijn dochter mij heel zachtjes vertelde dat ze belletje had getrokken. Dat heb ik haar natuurlijk niet laten merken, want dan is het lang zo spannend niet meer.

comments powered by Disqus