Als je al 1,5 jaar zwemt in het ondiepe!

Main Image

 

Ze waren nu al langer dan 1,5 jaar bezig met zwemles van hun jongste zoon. Het schoot echt voor geen meter op. Het had nu al zoveel geld, tijd, tranen en frustraties gekost. De zwemles was voor niemand meer leuk op deze manier. Hij vindt het vooral leuk om spelletjes in het water te doen, koppeltje duikelen en met de bal gooien. Als de zwemleraar iets aan hem vraagt, doet hij het eventjes, maar daarna is hij weer afgeleid en gaat hij doodleuk iets anders doen. Het schiet voor geen meter op, hij blijft maar in badje 2. Eigenlijk zit hij nu al 1,5 jaar in het ondiepe. De wanhoop is van hun gezichten af te lezen.


Dan vraag ik aan moeder: 'Hoe is het voor jou als je in het diepe moet springen?' Ze lacht want ze kan juist heel goed zwemmen, zegt ze trots. 'Ik bedoel juist het figuurlijke diepe. Hoe is het voor jou om een risico te nemen en je weet niet wat er gaat gebeuren?' Dan moet ze een paar keer slikken, de tranen schieten in haar ogen. Dan vertelt ze dat ze niet meer tevreden is met haar baan. Al zo'n 1,5 jaar niet. Dat ze dolgraag voor zichzelf zou willen beginnen, maar de stap niet durft te nemen. 'Dus, je zwemt al 1,5 jaar in het veilige ondiepe?' vraag ik haar*.


Opeens ziet ze het in. Zij durft niet en haar kind durft dus ook niet. Als zij hem echt wil helpen, zal ze ook in het diepe moeten springen! Het is nu tijd om niet meer te luisteren naar wat anderen tegen haar zeggen, maar om weer zelf te gaan 'spelen'. Om te doen wat zij leuk vindt. Vier weken later zie ik ze weer terug. Ze is me haar baas in gesprek en zijn een plan aan het maken, zodat zij voor zichzelf kan beginnen. En haar zoontje? Die zit in badje 4 en mag bijna gaan afzemmen.

 

*In mijn praktijk werk ik volgens de PresentChild® Methode. Dit is methodisch spiegelen m.b.v. taal. Het verhaal van de ouder wordt methodisch en specifiek vertaald in een levensles voor de ouder.

comments powered by Disqus