Laat mij maar los!

Main Image

 

Ze is 4 jaar en haar roze prinsessenfiets staat al een jaartje in de schuur. Gekregen voor haar derde verjaardag. Ze stapte erop en toen ze erachter kwam dat ze het niet meteen kon, is de fiets in de schuur blijven staan. Met zijwieltjes, leert ze steeds meer vertrouwen te krijgen in het fietsen, maar zonder zijwieltjes.....dat is echt nog een stap te ver. Tot ze opeens zelf aangaf: 'Ik denk dat ik het nu wel kan, zonder mijn zijwieltjes.' Dus we gingen oefenen, of beter gezegd, papa ging met haar oefenen. Ik vind het nog veel spannender dan dat zij het vindt, ik ben bang dat ze valt. Als ze iets van mijn angst meekrijgt, durft ze helemaal niet meer.

 

Dus ze gaan na het eten oefenen. Ik kijk stiekum door het raam en zie haar slingeren en af en toe huilen. 'Dat gaat nog wel even duren', zegt mijn vriend tegen mij. Maar ze blijft doorzetten en drie avonden verder staat mijn vriend zwaaiend voor het raam: 'Ze fietst!'. Ik ren naar buiten en kan niet geloven dat ze het zo snel onder de knie heeft. Ze lacht van oor tot oor en wij ook! Je moet nog wel even meerennen zodat ze op gang kan komen, ze vraagt of ik dat wil doen. Dus ik hou haar vast en ren mee. Dan zegt ze, 'Mama, laat me nu maar los hoor. Ik kan het alleen'. Nog heel even hou ik haar vast en dan fietst ze weg. Tranen staan in mijn ogen. Deze prachtige zin ga ik de rest van mijn leven niet meer vergeten bij iedere mijlpaal waarop ik haar los moet laten.

 

En als ik een dag of zelfs een week heb waarin het eventjes niet lukt met sporten, mijn bedrijf of een andere tegenslag dan denk ik aan haar. Zij vertrouwde erop dat ze het kon het lukte haar heel erg snel! Ik mag mijn onzekerheden loslaten en erop vertrouwen dat het mij ook lukt, zo zonder zijwieltjes!

 

*In mijn praktijk werk ik volgens de PresentChild® Methode. Dit is methodisch spiegelen m.b.v. taal. Het verhaal van de ouder wordt methodisch en specifiek vertaald in een levensles voor de ouder.

comments powered by Disqus