Wat als je bang bent alleen in bed....

Main Image

 

Bram zijn hart gaat steeds sneller slaan. Vanuit zijn buik voelt hij een golf van spanning naar zijn hoofd gaan en dan naar zijn benen. Hij kijkt naar zijn nachtlampje. De vriendelijke olifant staart hem aan. 'In het nachtlampje kijken, daar wordt je rustig van', zegt hij in zichzelf. Maar Bram wordt niet rustig, in tegenstelling. Hij voelt de tranen achter zijn ogen prikken. Bram weet dat hij niet mag roepen, dus houdt hij zijn adem in. 'Anders komt er toch per ongeluk geluid uit en maak ik mijn kleine zusje wakker', denkt Bram. Dan stromen de tranen over zijn wangen en hij kan zich niet meer bedwingen: 'Mama', snikt hij.

 

Er komt niemand.....'Misschien hebben ze me niet gehoord'. Hij schraapt zijn keel en roept wat harder, mama! Dan hoort hij iemand de trap opkomen en zijn deur zwaait open. In de deuropening staat een grote man, die door het licht achter hem op de overloop nog groter lijkt. Het is papa. Bram pakt zijn dekens vast en knijpt erin van angst. 'Hij is vast boos op mij', denkt Bram. Papa komt naar hem toe en gaat op zijn bed zitten. 'Wat is er Bram?',fluistert papa zachtjes. Bram kan alleen maar huilen en praten lukt niet zo goed. Hij voelt wel dat zijn hart weer op een normaler tempo klopt en zijn hoofd voelt ook al rustiger. 'Papa is niet boos en nu hij er is, voelt het fijner op mijn kamer.

 

'Brammetje, vertel nu eens wat er is' zegt papa wat harder. 'Ik ben bang', snikt Bram. Papa zegt dan dat er helemaal niets is om bang voor te zijn. Monsters en spoken bestaan helemaal niet, dus hij zegt dat Bram weer rustig moet gaan slapen. Dat hij vooral niet meer moet roepen, want dan wordt zijn kleine zusje weer wakker en dan hebben we de poppen aan het dansen. Bram wil helemaal niet dat zijn zusje wakker wordt, hij wil ook niet gaan slapen. Hij wil maar 1 ding: dat papa bij hem blijft. Papa zegt dat Bram nu echt moet gaan slapen, dat alle kindjes van 5 jaar nu slapen en dat hij anders morgen moe is. Bram probeert iets te bedenken om papa langer op zijn kamer te houden, maar hij kan helaas niets verzinnen. Papa geeft hem een kus en gaat weg. De deur houdt hij op een kiertje open, want hij weet dat Bram dat fijn vindt.

 

Zodra papa weg is voelt Bram zijn hart weer tekeer gaan. Hij hoort de televisie beneden. Als hij heel goed luistert hoort hij papa en mama ook praten. Bram concentreert zich op dat geluid en voelt zich weer wat rustiger worden. Hij dommelt langzaam weg.

 

Dan schrikt Bram wakker...hoorde hij nou iets? Hij kijkt rond in zijn kamer, de deur is inmiddels weer dicht. Papa en mama zijn vast ook naar bed gegaan. Hij kijkt weer naar zijn olifant.....Bram voelt zich steeds warmer worden, er is iemand hier op mijn kamer dat weet ik zeker! Zijn hart gaat weer tekeer, hij grijpt zijn knuffelbeer vast. Niet roepen Bram, niet roepen.....Maar dan hoort hij het geluid weer, hij springt uit bed en gilt 'PAPA'! Geen reactie, nog maar een keer dan, PAPA! Dan hoort hij zijn zusje, die begint in de kamer naast hem te huilen. 'O jé', denkt Bram.

 

Hij kruipt onder zijn dekens. Dan hoort hij mama, die is bij zijn zusje en zingt een liedje voor haar. Papa loopt naar Bram zijn kamer, dat hoort hij aan de voetstappen. 'Bram, ben je nu he-le-maal betoetert. Het is midden in de nacht! Je weet toch dat je niet mag roepen!'. Papa klinkt heel heel boos en Bram moet er nog harder van huilen. Bram hoort dat mama zijn zusje meeneemt. 'Dat zou ik ook wel willen', denkt Bram, 'lekker tegen papa en mama aanliggen zodat ik hier niet alleen hoef te zijn'.

Dan voelt hij twee sterke armen om zich heen, papa geeft hem een hele grote knuffel. Bram ontspant en papa ook. Papa krult zich op en gaat bij Bram in bed liggen. Bram kijkt weer zijn kamer rond, hij is niet meer bang. 'Papa', fluistert Bram. 'Morgen ga ik weer proberen om alleen op mijn kamer te slapen, ik denk dat ik het nu wel durf'.....

 

Lees in een volgende blog wat de vader van Bram mij vertelde.

comments powered by Disqus