Wonderbaarlijke verhalen

Main Image

Toen ik een klein meisje was, verslond ik boeken. Ik verheugde me iedere week weer op de woensdagmiddag, want dan mocht ik weer naar de bibliotheek toe, verse boeken halen. Ik vond het heerlijk om me in een andere wereld te begeven. Steeds als ik een boek las werd ik de hoofdpersoon en beleefde ik geweldige avonturen. Ik kon de grootste gevaren trotseren, soms met hulp uit onverwachte hoek. Ik beschikte over krachten die me verder hielpen op mijn reis.

In verhalen en vooral in sprookjes zitten veel symboliek en boodschappen ‘verstopt’ die een kind door een verhaal te horen of lezen oppakt. In mijn praktijk maak ik daarom veel gebruik van verhalen. Ik bedenk samen met de kinderen een verhaal en laat hen hierin oplossingen voor hun ‘probleem’ bedenken. Of ik lees een verhaal voor en we gaan er daarna mee aan de slag door het te tekenen, verder af te maken of erover door te praten. Keer op keer zie ik dat hierdoor veel informatie en gevoel naar boven komt, het kind hier veel van leert, onthoudt en toe kan passen.

Om zelf te beleven hoe wonderbaarlijk een verhaal kan zijn, heb ik hieronder een parabel geplaatst die veel indruk op mij maakt. Lees het ter ontspanning (misschien leuk tijdens je vakantie), stap in een andere wereld en bedenk wat jij uit deze parabel haalt.

Plaats dat als reactie en je ontvangt een gratis e-book met sprookjes van de gebroeders Grimm.

Een parabel (afkomstig uit het boek wanneer koesteren hoop betekent: John Bradshaw)
De bijna tragische dood van een tere Elf

Er was eens een tere elf. Het was een heel gelukkige elf. Hij was pienter en weetgierig zo wist hij bijvoorbeeld dat liefde iets was waar je voor kiezen kon,dat je voor liefde hard werk moest werken, dat zonder het zonder liefde niet ging.Hij wist dat hij magische dingen kon bewerkstelligen en dat zijn unieke vorm van magie ‘creativiteit ‘heette. De kleine wist zolang hij maar creatief bleef er geen geweld zou zijn. Hij wist dat hij WAS en dat het altijd zou zijn. Dit werd het geheim van het ‘ik ben’ genoemd. De schepper ven alle elfen was de Grote IK BEN. De Groet IK BEN was er altijd geweest en zou er altijd zijn. Niemand wist waarom dit zo was. De Grote IK BEN was een en al liefde en creativiteit Een tweede hoogst belangrijk geheim was het geheim van het evenwicht.Het geheim hield in dat het hele leven een huwelijk is van tegengestelden. Er bestaat geen leven zonder fysieke dood, geen vreugde zonder smart, geen genot zonder pijn, geen licht zonder duisternis, geen geluid zonder stilte, geen goed zonder slecht. Ware gezondheid is een vorm van heel – zijn. Het heel – zijn is heilig – zijn. Het grote geheim bij het creëren was het gieten van een wilde ongerichte creatieve energie in een vorm waarin de energie kon blijven bestaan. Op een dag kwam onze tere elf. Die tussen twee haakjes Joni heette, opnieuw het geheim te weten. Dit geheim maakte hem een beetje bang. Het geheim was dat hij eerst nog een opdracht moest vervullen voordat hij mocht gaan creëren. Hij moest een woeste stam niet elfen in zijn geheim laten delen. Want zie je ,het elfenleven was zo fijn en wonderbaarlijk dat het geheim van dat wonderbaarlijk bestaan gedeeld moest worden met diegenen die niets van het wonderbaarlijke wisten. Iets goeds wil altijd andere in zich mee laten delen. Elke elf kreeg een gezin van woeste niet – elfen toebedeeld. De stam van niet elfen heette Snamuh. De Snamuh kende geen geheimen. Zij verkwanselde dikwijls hun ZIJN. Zij werkten zonder ophouden en leken alleen maar het gevoel te hebben dat ze leefden wanneer ze iets déden. Sommige elfen noemden hen DOENERS. Ze doodden elkaar en gingen oorlogen aan. Soms vertrapten ze elkaar bij sportevenementen en concerten. Joni kwam bij een Snamuh gezin te wonen op 29 juni 1933 om vijf over drie in de ochtend. Hij had geen idee van wat hem te wachten stond. Hij wist niet dat hij ieder grammetje van zijn creativiteit zou moeten aanwenden om zijn geheim te vertellen. Bij zijn geboorte kreeg hij de Snamuh naam Farquhar. Zijn moeder was een mooie 19 jarige prinses die verscheurd werd door haar drang om prestaties te leveren. Er ruste een vreemde vloek op haar. Die vloek bestond uit een neon lampje dat op haar voorhoofd zat. Telkens wanneer ze probeerde wat te spelen, plezier te maken of gewoon iets te doen, knipte het lampje aan en zei een stem: DOE JE PLICHT. Ze kon nooit gewoon niets doen of gewoon maar zijn. Farquhars vader was een kleine maar knap uitziende koning. Ook op hem ruste een vloek. Hij werd voortdurend opgejaagd door zijn boze moeder Harriet .Ze zat altijd op zijn linkerschouder. Iedere keer dat hij probeerde gewoon maar te zijn begon zij te gillen en te schreeuwen. Harriet deed niets anders dan hem opdragen iets te doen. Als Farquhar zijn ouders en anderen ooit zijn geheim wilde vertellen, moesten deze lang genoeg zwijgen en niets doen om hem te kunnen zien en aanhoren.Dit konden ze niet, zijn moeder vanwege haar neon lampje en zijn vader vanwege Harriet. Vanaf het moment van geboorte was Farquhar geheel alleen. Aangezien hij het lichaam van een Snamuh bezat, ervoer hij ook de gevoelens van een Snamuh. En dit gevoel van alleen zijn, dit in de steek gelaten zijn, bezorgde hem gevoelens van hevige woede ,frustratie en gekrenktheid. Hier zat hij dan,een zachtmoedige elf die de grote geheimen van het IK BEN kende en niemand wilde naar hem luisteren.Wat hij te zeggen had was een leven schenkende boodschap, maar zijn ouders hadden het zo druk met het doen van hun plicht dat ze zich niet door hem konden laten onderrichten. Zijn ouders ware zelfs zozeer in de war dat ze meenden Farquhar te moeten leren zijn PLICHT te doen. Ieder keer dat hij het naliet te doen wat zij als gepaste plicht beschouwden, straften ze hem. Soms sloten ze hem buiten door hem in zijn kamer op te sluiten. Soms sloegen ze hem of schreeuwde ze tegen hem. Farquhar vond eigenlijk het schreeuwen nog het ergst. De afzondering kon hij nog wel aan en het slaan was vlug achter de rug, maar het geschreeuw en het eindeloos gezeur over zijn plicht troffen hem zo diep dat zelfs zijn elfenziel erdoor bedreigd werd. Nu kun je een elfenziel niet kapot maken ,omdat het deel uit maakt van het Grote IK BEN ,maar ze kan wel verwond raken dat ze niet meer lijkt te zijn. Dit overkwam ook Farquhar. Om te kunnen overleven probeerde hij niet langer zijn vader en moeder deelgenoot te maken van zijn geheimen maar ging het hun naar de zin maken door zijn plicht te doen. Zijn vader en moeder waren heel ongelukkige Snamuhs (in feite zijn de meeste Snamuhs ongelukkig, tenzij ze het geheim van de elfen leren). Farquhars vader zo gekweld door Harriet dat hij al zijn energie besteede aan het zoeken van een toverdrank die hem van al zijn gevoelens zou bevrijden. Maar het was geen creatieve toverij die hij vond. Integendeel, ze ontnam hem juist alle creativiteit. Farquhars vader werd een soort zombie. Na een tijdje kwam hij niet eens meer thuis. Farquhars Snamuh-hart was gebroken. Want zie je, elke Snamuh heeft behoefte aan liefde van zowel zijn vader als zijn moeder, voordat de elf hen zijn geheimen kan vertellen. Farquhar was overweldigd door verdriet over zijn verlating door zijn vader. En aangezien zijn vader zijn moeder niet meer kon helpen, ging haar neon lampje steeds feller knipperen. Het gevolg was dat er nog meer op Farquhar ingepraat werd en tegen hem geschreeuwd. Tegen de tijd dat hij twaalf werd, was hij vergeten dat hij een elf was. Na enkele jaren kwam hij alles te weten omtrent de toverdrank waarmee zijn vader Harriets stem zwijgen had opgelegd. Op zijn veertiende begon hij die zelf te gebruiken, en vaak. Tegen zijn dertigste moesten ze hem en Snamuh- ziekenhuis binnen dragen. Tijdens zijn verblijf in het ziekenhuis hoorde hij een innerlijke stem die hem aanspoorde om toch wakker te worden. Die stem was de ‘wezens’-stem van zijn elfenziel. Want zie je hoe erg een Snamuh ziel er ook voor komt te staan , de Elfenstem zal een Snamuh altijd oproepen om zijn wezen in ere te houden. Joni had het nooit opgegeven; hij was altijd pogingen blijven doen om Farquhar te redden. Als jij een Snamuh bent en dit leest, bedenk dan: In jou woont een elfenziel die steeds probeert je wezen in herinnering te brengen. Toen Farquhar in het ziekenhuis lag hoorde hij eindelijk Joni’s stem. Dat was het keerpunt in zijn leven. En het begin van een ander beter verhaal.

comments powered by Disqus