Mijn boze Gremlin

Mijn zoontje is nu 1,5 jaar. Een temperamentvol mannetje, zo kun je hem zeker noemen. Hij weet precies wat hij wil en is niet zomaar van zijn plan af te brengen. Afleiden werkt bij hem dus duidelijk niet, een alternatief bieden, werkt al helemaal niet en straffen nog minder. Als hij iets niet krijgt of mag wat hij voor ogen heeft is het hek dus van de dam.

En ik kan je zeggen, er gebeuren tijdens de dag heel veel dingen waar ons mannetje (en ieder andere willekeurige 1,5 jarige) geen zin in heeft, of juist zin in heeft en wat niet mag. Voorop de fiets mee naar de school van je grote zus bijvoorbeeld, als je net lekker aan het spelen bent. Ik prop hem soms letterlijk in het fietsstoeltje. Na 1 koekje, nog een koekje willen en nog een koekje. Een alternatief als een banaan of appel aanbieden is niet voldoende voor meneer. Een koekje! Dat is wat hij wil, en wel NU.

Een schone luier aan ‘s ochtends, ‘s middags of ‘s avonds. Helemaal geen zin in, hij wringt zich in allerlei bochten zodat ik er niet bij kan en het duurt dan ook gemiddeld 5 minuten voordat ik mijn arm en zijn benen in zo’n positie heb gebracht dat ik enigszins de plakkertje dichtkrijg. Als we ergens aangekomen zijn (na het nodige geprop in zijn fiets- of autostoeltje) en hij heeft het goed naar zijn zin, dan wil hij absoluut niet meer mee naar huis. Steeds vaker zag ik dat ik met een spartelend, gillend kind onder mijn arm rondliep, ik heb nu erg sterke armspieren gekregen…..maar ik was het wel he-le-maal beu.

Wat moest ik toch doen? Toen ben ik eens goed gaan kijken wat er met ons mannetje gebeurd als deze situaties zich voordoen. Genoeg kansen doen zich voor, dus dat was snel voor elkaar. Ik kan hem in zo’n bui het beste vergelijken met een boze Gremlin. Hij kijkt boos, maakt een pruillip en gilt heel veel onverstaanbare woordjes snel achter elkaar. Het rent er met een rotgang vandoor en slaat vervolgens tegen het eerste beste wat hij tegenkomt. Dan rent hij weer terug en gaat op de grond liggen en spartelt met zijn benen en armen. Zo vreselijk boos, zo fysiek en zo wanhopig. Ik keek naar hem en deed verder niets. Natuurlijk dacht ik wel van alles: dat je zooo boos kunt zijn om iets (in mijn ogen) kleins, wat een drama, wat maak je het jezelf moeilijk, straks doe je jezelf of anderen pijn, straks maak je dat kastje stuk.

En toen gebeurde er iets merkwaardigs…………………

Het was over.

De boze Gremlin stond op en ging ‘gewoon’ weer verder spelen. Niets meer aan de hand. Het hele ‘issue’ waar hij zo intens boos over was, was totaal onbelangrijk geworden. Hij was zelfs vrolijk.

Ik was stomverbaasd. Ik had niets gedaan? Dat je zo boos kunt zijn, er helemaal in kunt gaan, het uiting geeft en dat het daarna over is. Hoe doe ik dat zelf eigenlijk? En….hoe zit dat bij jou?

comments powered by Disqus